Frustula Augustiniana

  Luna quam congruenter significet Ecclesiam by Evan Smith Duae sunt de luna opiniones probabiles: harum autem quae vera sit, aut non omnino, aut difficillime arbitror posse hominem scire. Cum enim quaeritur unde lumen habeat, alii dicunt suum habere, sed globum eius dimidium lucere, dimidium autem obscurum esse; dum autem movetur in circulo suo, eamdem partem qua lucet, paulatim ad terras converti, ut videri a nobis possit, et ideo prius quasi corniculatam apparere. Nam et si facias pilam ex dimidia parte candidam, et ex dimidia obscuram, si eam partem quae obscura est ante oculos habeas, nihil candoris vides, et cum coeperis illam candidam partem ad oculos convertere, si paulatim facias, primo cornua candoris videbis, deinde paulatim crescit, donec tota pars candens opponatur oculis, et nihil obscurae alterius partis videatur: quod si perseveres adhuc paulatim convertere, incipit obscuritas apparere, et candor minui, donec iterum ad cornua redeat, et postremo totus ab oculis aver...

  Habere lumen proprium by Evan Smith Alii autem dicunt non habere lunam lumen proprium, sed a sole illustrari; sed quando cum illo est, eam partem ad nos habere qua non illustratur, et ideo nihil in ea lucis videri; cum autem incipit ab illo recedere, illustrari ab ea etiam parte quam habet ad terram, et necessario incipere a cornibus, donec fiat quintadecima contra solem; tunc enim sole occidente oritur, ut quisquis occidentem solem observaverit, cum eum coeperit non videre, conversus ad Orientem, lunam surgere videat; atque inde ex alia parte cum ei coeperit propinquare, illam partem ad nos convertere, qua non illustratur, donec ad cornua redeat atque inde omnino non appareat; quia tunc pars illa quae illustratur, sursum est ad coelum, ad terram autem illa quam radiare sol non potest. Augustinus  Enarratio in Psalmum  X .3.

Breve tempus vitae. Sed modo ambula ex fide, mores compone. Longe in alto est ille: nutri pennas. Crede quod nondum potes videre, ut merearis videre quod credis. Tanquam peregrini vivamus, transire nos cogitemus; et minus peccabimus. Agamus potius Domino Deo nostro gratias, quia huius vitae ultimum diem et brevem esse voluit et incertum. A prima infantia usque ad decrepitam senectutem breve spatium est. Qui tamdiu vixerat, quid ei profuisset si Adam hodie mortuus esset? Quid diu est, ubi finis est? Hesternum diem nemo revocat: hodiernus a crastino urgetur, ut transeat. Ipso parvo spatio bene vivamus, et illo eamus, unde non transeamus. Et modo cum loquimur utique transimus. Verba currunt, ex ore volant: sic actus nostri, sic honores nostri, sic miseria nostra, sic ista felicitas nostra. Totum transit: sed non expavescamus; Verbum Domini manet in aeternum (Isai. XL, 8).

 Courses for February and March

  Thanksgiving was too late. Too late for what I wanted. No leaves singing laughter still aflutter wind-kissed against the sky and blushing waving bye to migrant birds above but somersaulted to dark beds below where drained of color, crushed, crumpled they lie and wait for emptying’s reward of being taken in God’s store of wet and sturdy ground where ground to time they up again will rise through vaulting pores and veins to be greeted in some spring by birds returned and the over-joyed weeping of the skies. So wait. Wait on the wood leafless and nude like Adam and Eve before they fell. Wait for them awakening.

Meaning is the  sine qua non  of language. It may be surprising, then, that scientists currently lack a complete theory of meaning,  and that semantics remains a kind of "Wild West" of linguistic theory. Even more than syntax, semantics is full of rival approaches, and continued disagreement prevails, even about the basic question of what meaning is, or how it is to be defined. That such questions have remained in the domain of philosophy since the time of Aristotle is a testament to their difficulty: meaning can still be seen as the most important unsolved problem in the cognitive sciences.  W. Tecumseh Fitch.  THE EVOLUTION OF LANGUAGE . (Cambridge University Press, 2010). p. 119.